Weblog

Geert Wilders leeft.

 

Dat is de natuurlijke orde der dingen; Stuart was 96, en Wilders is jong. Toch lijkt het alsof dit nieuwsbericht in omgekeerde volgorde waarschijnlijker was geweest. Op Twitter wordt in 140 tekens geschrokken gerouwd om de oude diva –alsof ze niet al dertig jaar van het toneel was verdwenen. Tegelijkertijd wordt er al weken gepreludeerd op het overlijden van de kerngezonde PVV-leider.

 

Op Twitter wenste iemand Wilders dood, journalist Bert Brussen herplaatste dat bericht met een kritische toevoeging over dat Geert Wilders met de dood bedreigen tegenwoordig kennelijk zo moest. Enfin, Brussen de lul, aangifte, gezeik. Kennelijk begrijpen de magistraten van vandaag de media van vandaag nog niet, klaagde Brussen. Hij bedreigde Wilders niet met de dood, hij stelde die realiteit juist aan de kaak. Nu maar hopen op een niet al te ouderwetse rechter.

 

Of juist wel, bedacht me vanmorgen, toen ik licht weemoedig mijn huisgenoten wakker zong met een veel te luidruchtige Conny Stuart imitatie. ‘Zeur niet, zeur niet, zeur niet!’ joelde ik, en ik genoot er weer zo van. Lang leve Annie M.G. Schmidt, die schreef: ‘Pak een grote schaar en knip in het velours/ Scheld de vrouw van de notaris uit voor hoer/ Maar zeur niet, zeur niet, zeur niet’. En laten we wenen om Conny Stuart, alleen al omdat niemand het woord ‘hoer’ ooit mooier zal zingen. ’t Is een geweldig liedje, dat ‘Zeur niet’: ‘Ga naar ’t postkantoor en spuug door het loket’ vind ik ook zo’n leuke, net als ‘Ga judoleren, ga stripteasedansen/ Schiet je revolver leeg/ Péng- op Pierre Jansen’.

 

Wat zou je daar in de hedendaagse bewerking van maken? ‘Schiet je revolver leeg/ Péng- op Dolf Jansen’ is mooi als je het rijm wilt behouden, en inhoudelijk zou het even onzinnig zijn als Pierre Jansen (een quizmaster uit de oertijd, meen ik) in het origineel was. Maar ik geloof niet dat ik het zou durven, met de magistraten van vandaag de dag. Dolf Jansen zou geen aangifte doen denk ik –dat is nog zo’n ouderwetse jongen die weet wat wel en wat vooral ook niet gerelativeerd moet worden- maar de rechters van nu horen zoveel alarm bellen afgaan bij woorden als ‘schieten’ en ‘dood’ dat ze doof zijn voor de milde toon van ironie. Vroeger waren ze niet zo overspannen. In plaats van op een moderne rechter kan Bert Brussen misschien beter hopen op een heel, heel ouderwetse.

 

Daar ben ik weer. Zo goed als nieuw. Nou ja, bijna. Van de acht weken die ik moest herstellen zitten er nu zes op. Ik heb nog wel een beetje pijn, kan niet alles doen dat ik normaal doe en kegel soms zomaar ineens midden op de dag drie uur in slaap, maar ik voel me alweer stukken beter. Aangekleed & opgemaakt.

 

Mag ik even van de gelegenheid gebruik maken u langs deze onsympathieke weg te bedanken voor uw steun? Het heeft me écht goed gedaan. De bloemen, de mailtjes, post, sms, tweets, geen middel liet u ongemoeid (nou ja, come to think of it, een vliegtuigje dat in de lucht schreef ‘Hup Claudia’ had ik wel leuk gevonden. Maar goed: een kniesoor). Het hielp me echt. Heel, heel erg bedankt.

 

Nu ga ik nog twee weken heel voorzichtig opbouwen tot ik weer een gewicht van twaalf kilo mag dragen. Dat klinkt misschien nogal willekeurig, maar zoveel weegt mijn zoon. En dan ga ik –Deo en de dokter volente- met mijn kleine gezin naar Italië. ‘Sjonge jonge,’ hoor ik het maatschappelijk teleurgestelde smaldeel van mijn fanbase denken ‘Moet dat nou? Je zit al de hele zomer op je retekindje, ga ‘es aan het werk!’ Ja nou, zeg ik dan. Ja nou. Mag mevrouw mijn echtgenote alsjeblieft even bijkomen van al dat mantelzorgen ja? En mag ik eindelijk eens wat anders dan op mijn rug liggen? Ik leek verdorie de happy hooker wel.

 

Dank u.

 

Nou dat. Verder heb ik genoten van al dat gezellige getwitter (www.twitter.com/claudiadebreij) en de twinterviews (www.twitter.com/cdbtwinterview) en vooral ook van het schrijven van de zomerserie ‘Brieven aan mijn kleinzoon’ voor nrc.next. Het was heerlijk om dankzij het verdomd handige bed-laptoptafeltje gewoon mee te kunnen blijven doen met de wereld. Nu ga ik aan de slag met het maken van een plaat (had gehoopt die begin september af te hebben, maar kon wel ‘es ietsie later worden vanwege het operatie-oponthoud), ik werk aan een nieuw tv-programma (ssssst! Ultrageheim!), ga tijdens het Nederlands Film Festival in september in Utrecht de dagelijkse talkshow presenteren, vanaf vrijdag 3 september weer lekker elke vrijdag op 3fm, en, god zij gedankt en geloofd en geprezen én bestaat: vanaf 7 september weer op tournee.

 

Ik zie je in het theater.

 

Alles,

 

xclaudia

 

Straks, na de laatste voorstelling -12 juni in Utrecht, tevens de verjaardag van Frank van Schie- komt de zomer.
Dan is er zon, dan is er zee, en wit bier en zwarte jurkjes, en alles zal goed zijn.
Voor even.

Want terwijl de rest van de wereld geniet van een puzzelboekje aan het zwembad schrijf ik stiekem mooie regels voor een nieuw liedje in een zweeds raadsel. Terwijl die leuke mensen van het appartementje hiernaast denken dat ik gewoon een leuke anekdote vertel ben ik stiekem nieuwe grappen op ze aan het uitproberen.

Terwijl ik alle tijd en ruimte van de wereld heb verlang ik naar de coulissen, en acht uur.
En dan kijk ik stiekem even online naar de speellijst voor het komend jaar, en kan ik weer ontspannen. Gelukkig. Straks mag ik weer!

Voor wie het nog niet gezien heeft, of graag een tweede keer wil: Hete Vrede gaat on the road again!

Komt dat zien.

xclau